|
جلبکها ناجيان نابودي انسانهاي آتي هستند
یکشنبه 15 قوس 1388- 06 دسامبر 2009- کابل: جلبکها ناجيان آتي انسان از نابودي هستند، زيرا روزي خواهد رسيد که با پرورش ميکرو جلبکها بتوان گازکربنيک موجود در هوا را به شدت کاهش داد و به مقابله با گرمايش زمين شتافت.
پايگاه اينترنتي دويچه وله (صداي آلمان) اعلام کرد: محققان آلماني سالها است که در اين زمينه تحقيق مي کنند و به نتايجي نيز دست يافتهاند.
در مرکز تحقيقاتي يوليش آلمان صدها لوله پلاستيکي شفاف V شکل را در اتاقهايي مخصوص تعبيه کردهاند که در آنها توده لزج سبز رنگي خودنمايي مي کند. اين توده سبز رنگ حاوي ميليونها و شايد هم ميلياردها جلبک بسيار کوچک است.
جلبکها موجوداتي هستند که در همه جاي زمين مي رويند. آنها روزي به عنوان هنرمنداني بي توقع به کار مي آيند که توانستهاند نسل بشر را نجات دهند. چون جلبکها دي اکسيدکربن هوا را بلعيده و مي توانند هوا را از اين گاز مهلک که مسئول گرمايش زمين است، پاک کنند.
اما براي رسيدن به نتيجه احتمالي بايد در سطحي وسيع اين موجود را کشت داد و اين همان اقدامي است که محققان آلماني انجام دادهاند.
محققان آلماني در حال کار بر روي پروژهاي هستند که اساس آن بر کشت وسيع جلبکهاي دريايي در تأسيسات جلبکي قرار دارد.
هدف از اين پروژه کاهش شديد گاز دي اکسيد کربن حاصل از نيروگاه هاي ذغال سنگ و ديگر نيروگاه هاي فسيلي است. يکي از مراکزي که در آن بر روي اين پروژه تحقيق مي شود، مرکز تحقيقاتي يوليش آلمان در نزديکي شهر کلن است.
کوستاس شيناراکيس بيولوژيست مرکز تحقيقاتي يوليش، ميگويد، دليل انتخاب جلبک در اين تحقيقات،اين است که اين موجود 7 تا 10 برابر سريعتر از ديگر گياهان رشد و به همين نسبت دي کسيد کربن را نيز سريعتر و بيشتر جذب مي کند.
بنا به محاسبه اين بيولوژيست، دو کيلوگرم جلبک مي تواند چهار کيلوگرم گازکربنيک جذب کند. او مي گويد در اين روش دي اکسيد کربن را آگاهانه در اختيار جلبک قرار مي دهند.
اين محقق تصريح مي کند که اين پروژه در مراحل اوليه خود قرار دارد و براي آنکه کشوري مانند آلمان از تمامي گاز دي اکسيدکربن حاصل از نيروگاههاي خود رهايي يابد، شايد لازم باشد که ميليونها واحد از اين تأسيسات جلبکي برپا شود.
شيناراکيس از روش کاهش گازکربنيک با استفاده از کشت جلبکها دفاع کرده و سه مزيت براي آن قائل است:
نخست اينکه اين روش بسيار کم هزينه است. دوم اينکه اين روش براي کاهش اين گاز بسيار مؤثر است و ديگر اينکه جلبکها نه تنها اين گاز را کاهش مي دهند، بلکه در نهايت تبديل به "بيوماس" يا "زيست توده" مي شوند که مي توانند براي توليد سوخت استفاده شوند.
دويچه وله افزود: زيست توده از منابع مهم انرژي هاي تجديدپذير محسوب شده و به هر موجود زندهاي که قابليت رشد و نمو داشته و بر مبناي قوانين طبيعي تقسيم شود، اطلاق مي گردد. مانند جنگلها، اجزاي گياهان، برگها، موجودات زنده اقيانوسها و پس مانده شهري و غذايي.
اين مواد از طريق فتو سنتز دي اکسيد کربن را در خود ذخيره مي کنند و به همين دليل مي توانند به عنوان منبعي براي توليد انرژي الکتريکي، حرارت، سوختهاي مايع و گازي مورد استفاده قرار بگيرند.
هم اکنون به غير از مرکز تحقيقاتي يوليش که در نزديکي شهر کلن قرار دارد، مرکزي در هامبورگ آلمان نيز شروع به تحقيق در همين باره کرده است. اين مرکز به نام اختصاري ترم مشهور است.
در اين مرکز ميکرو جلبکها را در دو بيو راکتور نوري پرورش مي دهند. محققان سعي دارند فرايند طبيعي درياها را در مرکز يادشده شبيه سازي کنند. فرايندي که در آن جلبکهاي دريايي گاز دي اکسيد کربن هوا را بلعيده و توليد مثل مي کنند.
مارتين کرنر، مدير اين پروژه در مرکز تحقيقاتي ترم، معتقد است که ميکرو جلبکها اگر چه مي توانند ميزان دي اکسيدکربن موجود در هوا را کاهش دهند، اما براي جذب تمامي دي اکسيدکربن حاصل از نيروگاهها کافي نيستند.
اما کرنر تأکيد مي کند که نبايد تأثير مثبت اقتصادي اين پروژه را از نظر دور داشت. به گفته او، جلبکها مي توانند بسيار کاراتر از مراتع وسيع کشت گياهي، دي اکسيد کربن زيان آور هوا را جذب کرده و آن را به بيوماس يا زيست توده تبديل کنند.
محققان ابراز اميدواري مي کنند که بتوان بيوماس حاصل از جلبکها را در توليد مصالح ساختماني يا بيوديزل به کار گرفت . به گفته آنها، در يک محيط کشت مساوي مي توان از جلبکها 50 تا 100 برابر دانه هاي روغني منداب (کنداز) سوخت زيستي به دست آورد.
مهم ترين مزيت اين روش، اين است که در اينجا براي توليد سوخت زيستي از يک ماده غذايي مانند ذرت، نيشکر و يا دانه روغني منداب استفاده نمي شود، بلکه از گياهي استفاده مي شود که از نظر غذايي هيچ اهميت ويژهاي ندارد.
اينها مواردي است که بعد از بحراني که در سال 2006 براي کشاورزي مکزيک در مورد دانههاي ذرت پيش آمد، مطرح شد.
در آن زمان امريکا اينها را خريداري کرد و به عنوان اتانول و سوخت براي ماشينها استفاده کرد. اين بحثي بود که مشکلي را در تأمين غذايي مکزيک به وجود آورد.
از آن به بعد سياست اصلي بيوماس و بيوفيول (سوخت زيستي) اين بود که از نوعي ماده براي توليد سوخت زيستي استفاده شود که وارد چرخهي غذايي نشود.
دويچه وله در پايان خاطر نشان ساخت: هم اينک پروژه جلبکها و دانههاي گياهي مثل جاتروپا در مبحث توليد بيوماس و بيو فيول مد نظر قرار دارد.
|
|
